weekendcolumn - stadsgeluiden

“Heeeyyy,” schreeuwt een achteropgeraakt individu.
“Heeeeeyyyyy,” is het antwoord in koor van een groepje kerels verderop in de straat.
“Heeeeyyyy.” Nogmaals de oerkreet. En hij vervolgt, terwijl het lange haar in de nek over de schouders gedrapeerd wordt: “Kankerhoeren.”
Het groepje en de achteropgeraakte jongen lijken elkaar te begrijpen.

Hoewel veelgehoord op uitgaansavonden als de KoninginneNach, zijn het niet dit soort conversaties die de stad de stad maken. Het mooie van een stad als Den Haag kom je pas tegen op een zomerse zaterdagochtend, gestationeerd op je balkon met een kop verse koffie en de nieuwe krant. Dáár, in het binnenste van een huizenblok, weg van verkeer en veelvuldig gebruik van ziektes als krachtermen, zijn het de geluiden van een ontwakende buurt die je het echte stadsgevoel geven.

Iemand veegt z’n tuin. Even verderop een man die de BBQ alvast gereed maakt voor de avond. Achter de bomen verstopt, hoor je de doe-het-zelver met de cirkelzaag aan de gang. De buurvrouw die je nu eens niet wakker maakt met haar gekreun van, naar ik aanneem, genot, maar gewoon omdat ze de deuren open gooit. Het voetbaltoernooi dat van een paar blokken verder komt aanwaaien. Een haan die kraait (ja, zelfs in de stad). En bovenal de duiven: ze koeren, slaan met de vleugels en ritselen tussen de bladeren.

Wetende dat aan aan de buitenkant van het blok het verkeer op gang komt en de boodschappen gedaan gaan worden, is ieder hier bezig met zijn eigen ding. Gezamenlijk creëren ze de kakofonie die de stad zo eigen is. Met de roekoe als het stadshart.

Morgen vervloeken we ze weer om de stront die ze achter laten. Vandaag is het goed.

weekendcolumn - de vergeten handeling

Ontwikkeling betekent veelal meer gemak. Zo is de auto niet alleen sneller dan paard-en-wagen, erin stappen, starten en wegrijden is ook een stuk eenvoudiger dan de paarden van stal halen en voor de kar spannen. En wat te denken van de wasmachine? Die wint het met gemak van het wasraam en de tobbe. Toch zijn er handelingen die, ondanks het bestaan van gemakkelijkere alternatieven, blijven voortbestaan.

Neem nou het draaien van een vinyl LP. Regelmatig zijn mensen verbaasd dat de LP uberhaupt nog bestaat, laat staan dat er nog nieuwe muziek op LP uit komt. Verdrongen door de cd, die op zijn beurt alweer plaats aan het maken is voor de mp3. Maar waar je een mp3 even aanklikt en een cd razendsnel uit het hoesje haalt en in de lade legt, moet je voor een LP echt moeite doen. En juist daarom is dat het echte muziek luisteren. De hoezen langs gaan op zoek naar die ene die je wil draaien. Het veel beter tot zijn recht komende artwork tot je nemen, alvorens de opening aan de zijkant te vinden en de binnenhoes eruit te laten glijden. Met een beetje geluk komt er nog een tekstvel uit, of heb je een mooie bedrukte binnenhoes in je handen. Uit die binnenhoes kan op eenzelfde manier de vinylen plak getoverd worden, die je met een duim aan de rand en de vingers op het label even snel bekijkt en op de platenspeler legt. Waar nodig even afnemen. Dan pak je de arm op, blaast het stof even van de naald en zet hem in de groef. Dan... de tik! De tik die de naald naar het begin van het eerste nummer helpt. Een paar kraakjes die de authenticiteit onderstrepen, worden al snel overstemd door een warm en vol geluid. En dan wil je niks liever dan met de hoes of tekstvel in de hand de muziek tot je nemen. En bedenken wat je hierna gaat draaien.

Waar het om gaat is de beleving. Zet eens een ouderwets kopje koffie. Het afmeten van de hoeveelheid water, een pittig geurende koffie die je neusgaten prikkelt zodra je de koffiebus opent. De geur van vers gezette koffie die zich door het huis verspreid. Die mok vol schenken en leeg drinken in een ochtendzonnetje met je krantje... Daar kan toch geen Senseo tegenop?

Geen zoekopdracht in een internetshop wint het van juweeltjes vissen in de platenbakken van een tweedehands platenwinkel. Geen krant zal verdrongen worden door het feiten zappen op internet. Gemak dient de mens, maar sommige dingen kun je maar beter op de oude manier beleven.