Crystal Antlers / Touch & Go

Crystal Antlers heeft een nieuw nummer online gezet: http://www.touchandgorecords.com/media/4099.mp3.

Op het eerste gehoor prefereer ik vooralsnog de s/t EP. Wat een plaat! Maar ik ben wel erg benieuwd naar de full length die begin april uit zal komen. Dat zou overigens wel eens de laatste Touch & Go plaat kunnen zijn die voorlopig uitkomt. Vanwege de economische situatie zijn ze genoodzaakt de distributietak volledig op te schorten en een rustperiode in te lassen voor nieuwe releases (zie 3voor12).

Van de vroege jaren 80 met Negative Approach, Necros en the Process of Elimination comp, via bands als Big Black, Shellac en Girls Against Boys tot nu met bands als TV on the Radio en genoemde Crystal Antlers, altijd zijn ze toonaangevend geweest voor de indie/alternatieve muziekwereld. Zeker als je daarbij de distributie voor labels als Kill Rock Stars en Drag City optelt.

De vraag is wat de 'economische situatie' precies inhoudt. In eerste instantie ga je uit van de crisis, maar ik kan me niet voorstellen dat die op de echte muziekliefhebber veel impact zal hebben. Verkopen zullen zeker iets dalen, ook muziekminnende arbeiders kunnen hun baan verliezen. Maar het publiek waar Touch & Go zich op richt zal waar mogelijk muziek toch als eerste levensbehoefte blijven zien. Wat dat publiek betreft is de tweede mogelijke verklaring, het downloaden, nog minder waarschijnlijk. Ja, er wordt gedownload, maar bij veel liefhebbers zal dat eerder tot meer aankopen leiden dan minder. Wellicht is het dan toch een combinatie: door de crisis koopt men minder makkelijk en zeker gezien de mogelijkheden van het downloaden zullen aankopen even uitgesteld worden. Zoiets?

We zullen zien. Voorlopig kijk ik uit naar de shows die Crystal Antlers komende week in Nederland zal geven. Zelfs de spastische houdingen van de zanger/bassist op deze video's doen daar niks aan af.

Dinosaur Jr.

Nieuw label, nieuw album, nieuwe tour (vooralsnog niet in Europa), nieuwe opnames (met nieuwe solo's) en een oude vertrouwde stoicijnse Mascis: http://pitchfork.tv/in-the-studio/dinosaur-jr.

Muziek 2.0

Deze week in alle media aandacht voor een gerechtelijke uitspraak die het downloaden van muziek lijkt te verbieden. En dat terwijl het downloaden het beste is dat de muziekindustrie sinds de rock ‘n’ roll is overkomen.

Het is even wennen voor de gevestigde orde in platenland. Muziekliefhebbers zijn niet meer op de marketing van de grote maatschappijen aangewezen om nieuwe bands te ontdekken of te horen van de laatste platen. Die rol is overgenomen door de nieuwe media. En dan blijkt er ineens veel meer te zijn dan ze ons vertelden. Het internet biedt de mogelijkheid de meest obscure bandjes uit alle hoeken van de wereld te vinden. Laat een naam vallen op Pitchfork of via Myspace en de interesse is gewekt. De P2P software opgestart. Facebook, Google en 3voor12 zijn de pluggers anno 2008. Via toonaangevende sites vallen tours te scoren, niet meer via de Free Record Shop en de Top 40.

Neem een act als The Cool Kids. 2 jonge hiphoppers ergens uit de VS, ondertussen aan hun tweede Europese tour toe. “Wie?” zal de luisteraar zich afvragen die vertrouwt op de aloude methodes van de conservatieve industrie: “Bij welke maatschappij zitten zij? Welk radiostation draait ze? In welke bladen staan ze?”
“Gaaf!” zal de hiphop-luisterende downloader uitroepen. The Cool Kids staken vorig jaar de Atlantische Oceaan over, stonden in de meeste zalen als hippe hoofdact en hadden in de achterzak slechts één ‘release’: één nummer als MP3 download bij iTunes. Nu toe aan hun tweede tour en te vinden op een groot festival als Werchter. En dat terwijl hun recente eerste MCD in Europa nergens te vinden is. Hoe ze dan toch hier geraken? Gebruik maken van de mogelijkheden die internet biedt. Eigenhandig de songs beschikbaar stellen. Gratis. Die vermaledijde downloaders worden niet aangeklaagd, maar aangespoord. Aangespoord de band te leren kennen. Met als gevolg dat de fans nu om tastbare geluidsdragers vragen.

Zo zijn er vele voorbeelden te geven waar downloaden de vraag juist creeert. De conservatieve industrie weet niet wat ze ermee aanmoet, hoe ze het aanbod hierop moeten aanpassen. Melkkoe “cd” is uitgemolken, niemand trapt meer in het aanschaffen van gemak voor een veel te hoge prijs. Gemak is heden ten dage veel goedkoper (lees: gratis) te verkrijgen.

Downloaden reguleert de markt. De macht verschuift van de industrie naar waar ‘ie hoort: de muziekliefhebber, in bands of als consument. De aloude grootmachten moeten van de luie reet afkomen om de roestige bedrijfsvoering in de Coca Cola te leggen. Maar voorlopig komen ze niet verder dan de marionetten van Stichting Brein en consorten nog even tegen te laten sputteren. De rechtspraak als laatste poging het stenen tijdperk in leven te houden. Maar de revolutie is onafwendbaar.

Galactic

Melkweg, Amsterdam, 12 maart 2008. Rond 21:00u is het nog akelig stil in de Oude Zaal. Toch zou om deze tijd een feestje moeten los barsten. De blazers staan al klaar en de DJ wisselt funky hiphop af met jazzy funk. Hij heeft zich goed voorbereid en zet de toon voor wat moet gaan komen: Galactic. Het publiek dat al wel binnen is, is verrassend jong. De joints worden gretig doorgegeven, nu het nog geen 1 juli is. Tegen 21:30u blijkt dat de rest van het publiek opgehouden was door de rij voor Shantel, die in de Max hun kunstje mogen doen, en is de zaal alsnog redelijk gevuld.

De tegenwoordig bij Anti ondergebrachte band heeft voor laatsteling "From the Corner to the Block" een blik MC's opengetrokken. De plaat trapt af met een energieke collaboratie met Lyrics Born. Het nummer waar hij zijn vocalen voor leent, is hem op het lijf geschreven en zou zeker niet misstaan op een van zijn eigen albums. Iets minder uitgelaten, maar zonder echt gas terug te nemen, vervolgen Mr. Lif en Gift of Gab. De soul/funk/jazz die Galactic maakt, laat zich gemakkelijk vertalen in swingende hiphop. Na een muzikaal intermezzo en een laidback nummer met Big Chief Monk, is Chali 2na aan de beurt. "Think Back" blijkt zo'n nummer waarvan je niet 100% zeker weet of je het nou geweldig vindt, of dat het 'gewoon' goed is. Feit is wel dat het direct blijft hangen. I'm gonna say it again. Think back. De raps klinken karakteristiek met de bassende boomstam over muziek die niet zou misstaan als een jazzy Roots tune. Mooi dus dat hij mee is op tour. Ook mee op tour is Boots Riley (van The Coup) die 2 nummers later acte de presence geeft. Briljant ingeleid door een instrumentale samenwerking met dj Z-Trip, vlamt hij door je speakers op "Hustle Up". De energie is meteen voelbaar en dat bleek live nog vele malen sterker.

Als de lampen uitgaan en de band eenmaal het podium betreedt, krijgt de muziekliefhebber datgene waar hij op zit te wachten. De vijf beginnen aan 1,5 uur lange set van heerlijke, dansbare funk. Aangevoerd door een enthousiaste blazersectie (aka Ben Ellman) en een ijzersterke drummer, warmen de instrumentale versies zowel band als publiek op. Dan is het tijd om Boots Riley het podium op te roepen. Riley is een frontman en entertainer van formaat en sleept het publiek verder mee de funk in. Energiek dansend en zingend neemt hij na 3 nummers afscheid met de belofte "I will be back". Mooi zo. Niet geheel onverwacht meldt na weer 2 instrumentale stukken Chali 2na zich. Hij heeft zijn 'little brother... for real' Laid Law meegenomen. De J5 shirts die hij spot, kunnen zijn goedkeuring wegdragen en we worden dan ook getrakteerd op de klassiekers "What's Golden" en "Quality Control". En dan wordt duidelijk dat de Jurassic 5 link een groot deel van het (jongere) publiek op het spoor van Galactic heeft gebracht. De nummers worden zeer goed ontvangen, alvorens het verplichte promo-praatje "Think Back" inleidt.

Waar de live show zich volgens ditzelfde stramien herhaalt, wordt op de plaat nog een mooie doorsnee van de underground hiphop scene gepresenteerd. Juvenile komt langs op de title track, en bijvoorbeeld ook Ladybug Mecca (Digable Planets), Lateef the Truth Speaker (Latyrx) en Vursatyl (Lifesavas) zijn present; terwijl "Tuff Love" nog eens laat horen hoe Galactic zonder rappende vocalen klinkt. Deze hiphop-met-live-instrumentarium-en-gast-MC's plaat is een toppertje, dat moeilijk zal zijn te overtreffen. Zeker niet als ze doorgaan als op bonus track "Valley of Pain" met de Duitser Dendemann. Toch nog een minpuntje op het eind.

Live zit tegen het eind ook nog een missertje. In de overduidelijk vantevoren geregisseerde show, is ook plaats ingeruimd voor een drum- en bassolo. De andere instrumenten krijgen hun '5 minutes of fame' gedurende de andere nummers en dus moet tegen het eind de drummer zijn trucendoos opentrekken. Hij heeft zich echter tijdens de nummers al meer dan voldoende bewezen. En dit geldt ook voor de bassist. Het is vooral tijdrovend en de aandacht verslapt merkbaar. Dit kan de pret echter niet meer bederven. Het scenario voorziet verder nog in Boots Riley die op humoristische wijze de anekdote vertelt dat Galactic hem opbelde en voor hun plaat vroegen -overigens zeer vergelijkbaar met het praatje op US shows die op YouTube staan- en in een zeer geslaagde toegift waarbij alle 3 de zangers nog even aan de beurt komen.

Nieuw nummer The Roots

Het nieuwe album Rising Down komt 29 april uit, maar het eerste volledige nummer is prijs gegeven. En dat belooft veel goeds!



Geniaal zijn natuurlijk de USB afrokammen in de clip. Het nummer, als ook de kale versie van 75 Bars dat ook ergens online staat, bouwt verder op de opgefoktere hiphop nummers op de laatste plaat Game Theory. De drums hakken het hele nummer goed door en geven het met de synths een hypnotiserende maar groovy feel. De opgefokte vocalen doen maar aan 1 ding denken: The Roots.

Hoe het hele album zal gaan klinken is nog even afwachten. Er zijn al een hele rits guest appearances bekend gemaakt, o.a. Talib Kweli, Mos Def (nee, niet samen als Black Star), Common en Jazzy Jeff (de laatste op bovenstaand nummer). Bovendien komt de zanger van Fall Out Boy opdraven. Maar met de hoeveelheid tekst die Black Thought doorgaans in een nummer stopt, hoeven we niet bang te zijn dat we teveel van zijn kenmerkende stemgeluid moeten missen.

ALL at the Aggie 1-27-08

Klote beelden, matig geluid, niet hun beste nummers, maar voorzichtig siked voor mogelijk meer.

I might have been born yesterday, sir

In tegenstelling tot veel zogenaamd boze hardcore of rock, had ik gisteren in Tivoli de Helling geen enkele moeite de boosheid van El-P te geloven. De grimmige hip-hop met kritische teksten werd vol overtuiging gebracht, beukend en schreeuwend. Geen blije "say yeah" spelletjes met het publiek, maar een intense show waarin geschopt werd tegen Bush, het schoolsysteem in de US en de "het is allemaal wel goed zo" attitude. Het is godverdomme niet normaal in deze wereld met oorlogen en drugs (om eens 2 aangehaalde voorbeelden te noemen) en iedereen die zegt van wel, kijk je recht in de ogen en je zegt "I might have been born yesterday, sir, BUT I STAYED UP ALL NIGHT!!"

Veel nummers van de geweldige laatste plaat, maar ook een paar krakers van Fantastic Damage. Een deel van de beats werd live gecreeerd en geloopt door de dj Mr. Dibbs, aangevuld met vervormde en distorted synths/keyboards. In combinatie met de grime (El-P had een mooie hoofdwond en blauw oog) werd de boze, dreigende en soms beangstigende sfeer van de plaat sterk overgebracht. Zijn eigen, aparte stijl vertaalt zich op het podium in een muzikale bungee jump: je wordt meegesleept naar hoogtepunten om vervolgens met een klap weer neer te komen, ondertussen je maag omkerend.

Steal it!

Goede actie.

leren dansen?

Pukkelpop zaterdag

Op zaterdag wordt de tent afgebroken en vast in de auto geladen, alvorens richting festivalterrein te gaan. Dit gaat ten koste van de eerste bands. Albert Hammond Jr wordt naar geluisterd vanuit het gras. De frontman van de Strokes klinkt goed en lijkt het naar zijn zin te hebben. Hoewel de liedjes prima te verteren zijn, blijft de gedachte dat die band van hem op dat podium toch leuker zou zijn geweest. Sorry, Albert.

Maar goed, een mooie opwarmer voor het veel te vroeg geprogrammeerde The Shins. Na nog ff gelachen te hebben om Enter Shikari (wat een stomme omhooggevallen kloteband is dat) spelen The Shins al om 3 uur in de middag. Gelukkig wel in de Marquee en niet op een volledig open podium. Het is vrij druk, want de band is behoorlijk populair. En veel mensen kennen de liedjes dan ook. Tot 2 of 3x toe weten ze het kippenvel op te wekken, waarna gerust weer overgeschakeld wordt op een vrolijk up tempo liedje. En toch past alles perfect bij elkaar. Niet in de laatste plaats vanwege het karakteristieke stemgeluid van de zanger, die ook hier weer goed bij stem was. En wederom, net als bij hun show eerder in Paradiso, verbaas ik me over de helderheid en duidelijkheid van alle instrumenten. Zelfs in zo’n grote semi-openlucht tent kan die geluidsman het dus. Chapeau. Een vroeg hoogtepunt dus op deze zaterdag.

Tijd om naar huis te gaan dus eigenlijk. Ware het niet dat er nog een band later op de dag moest aantreden die het wachten meer dan waard zou zijn. Dus hier en daar nog wat bands meegepikt: Kate Nash en The Streets laten zien dat de Britse hype toch echt niet zo bijzonder is. Ook Bromhead’s Jacket is zo’n Britse band, maar zetten toch een verdienstelijke show neer. En iemand heeft de zanger duidelijk gemaakt dat het slopen van je gitaar bij elke show niet cool is. Hij laat het dan ook achterwege.

Goldie in de Boiler zette snoeiharde drum & bass neer. Dachten we. Hij bleek later het vliegtuig te hebben gemist en was vervangen door DJ Leno. Toch maar eens uitchecken, want het was cool.

CocoRosie was voor een paar nummers erg leuk. Aparte combinatie van elektronische beats, zang door de 2 zussen en een man die zowel beatboxt als zingt. De instrumenten variëren ook nogal en het is leuk, maar de stemming komt er niet echt in. The Whitest Boy Alive speelt tegelijkertijd in de Club, maar verder dan buiten luisteren komen we niet. Vanaf dezelfde positie kan Ozark Henry gehoord worden vanaf het hoofdpodium. Niet slecht, maar totaal oninteressant.

Dus was het wachten op LCD Soundsystem. Velen zullen de keuze hebben gemaakt om naar Justice te gaan, zeker toen het allemaal wat stroef op gang kwam. “Daft Punk was Playing at my House” kwam mijns inziens niet volledig uit de verf, maar langzaam maar zeker werd het een waar feestje. Toen de eerste mensen richting Nine Inch Nails trokken was stilstaan niet meer mogelijk en groeide de show uit tot het zoveelste hoogtepuntje van PP 2007.

Vroeg weggaan bij LCD bleek overbodig, want erg druk was het niet bij Nine Inch Nails. Goed was het wel. Er werd strak gespeeld, de industrial vloog je om de oren. Al zal ik er thuis nooit iets van aan zetten, een pluim voor deze show.

Wel op tijd weer weg, want Sonic Youth zou aansluitend spelen. Redelijk vooraan staan is een must en drukte was wel te verwachten. Een half uur vantevoren stond de Marquee al half vol en 10 minuten later was het proppen en dringen. Vele inbreuken op de comfort zone later, begonnen ze eindelijk: “Hi, we’re Sonic Youth and we’re gonna play Daydream Nation”. Het eerste nummer werd verkeerd gespeeld door Lee Ranaldo en vanaf na het intro opnieuw ingezet. Het eindigde in een noise eruptie van 5 minuten, waarbij de gitaren overal tegenaan gehouden werden voor weer meer herrie. Met een klap van gitaar tegen gitaar was het eindelijk afgelopen. Dat duurde toch iets te lang. De break in het tweede nummer was wederom voer voor zo’n uitbarsting, iets korter dit keer, maar daarna werd dat gelukkig een stuk minder. In volgorde werden de nummers afgewerkt en zowel de noisy nummers als de meer ingetogen stukken kwamen goed over. Ondertussen stond de tent en daarbuiten zo vol dat de laatkomers dikke vette pech hadden. Toen er na het laatste nummer nog tijd over was, werden er nog 2 nummers van de laatste plaat als toegift weggegeven en was Pukkelpop 2007 afgelopen en bestempeld als “zeer geslaagd”. Dat Tool nog speelde doet weinig ter zake, want hoewel er veel mensen speciaal voor Tool waren gekomen (drukste optreden van het weekend), kan je net zo goed thuis een dvd met de clips opzetten. Iets van de band zie je niet, ze tonen de clips op de schermen en spelen de nummers foutloos (denk ik) na.

Samenvattend: een aantal zeer goede shows op Pukkelpop 2007; een perfecte sfeer, op 1 moment na geen spoor van agressie kunnen ontdekken op het terrein of de camping; het weer zat mee; het beste gezelschap ooit en gewoon een superweekend. Dat ik dat nog eens van een festival zou zeggen…

Top 5 voor de goede orde:

1. Dinosaur Jr
2. Sonic Youth
3. The Shins
4. LCD Soundsystem
5. The Go! Team

Pukkelpop vrijdag

De vrijdag begon met een aantal bands die het vermoedelijk moesten afleggen tegen de koppen koffie (aka fokkie) op de camping. Vanaf 11.00 spelen er bands, maar pas bij Biffy Clyro om 13.45 wordt de tocht naar het festivalterrein ondernomen. De saaie gitaarmuziek gaat het ene oor in en het andere oor uit. Milanese doet het een stuk beter. Zeer dansbare, harde beats knallen uit de laptop. In de nummers en de set zit een goede opbouw. De dansende Chateau zegt genoeg over de kwaliteit. Hierdoor wel het deel van de set van DJ Feadz dat hij met Uffie doet gemist. Zijn eigen DJ set klinkt best lekker, maar is niet bijzonder.

Fujiya & Miyagi en The View werden afgekeurd, dus weer terug richting Boiler. MSTRKRFT is een vervolg op de remix-activiteiten van de gitarist van Death From Above 1979 (van zijn eigen band, andere rockbands als Wolfmother en Juliette & The Licks, maar ook lichtvoetige dance als Justice). Met zijn partner in crime, producer Al-P, maakt hj tegenwoordig zijn eigen dansmuziek en weet de tent flink op te schudden. Een zeer dansbare mix van house en disco, niet te licht en zeer opzwepend.

Het toeval wil, dat in de dance hall halverwege de MSTRKRFT set de Braziliaanse blijhoofden van Cansei de Ser Sexy beginnen. Inderdaad, die van dat liedje “Listen to Death From Above”. De ballonnen hangen klaar, in voorbereiding op een feestje. En de bandleden doen hun best en het publiek doet zijn best, maar echt los komt het niet. De liedjes worden leuk opgebouwd, maar de climax komt nergens. Heel jammer.

Dus snel door naar The Hives, in eigen woorden “the best band in the world”. Al jarenlang is die gespeelde arrogantie het imago van de band. Bij vlagen is het vervelend, maar veelal toch vooral grappig. Luister niet naar al die andere bands, ze zijn toch nooit zo goed als wij. Naast die gimmick is alles aan de band zwart en wit, de kleding, instrumenten, lichten, tot de drumstokken en de plectra aan toe. Het enige wat hier niet aan voldoet, is het logo, dat door het felle rode licht dus extra opvalt (ware het niet dat het midden op een zonnige dag is). Ondanks dat het imago zoveel aandacht vraagt, laten ze de muziek niet versloffen. Stuk voor stuk rammen de nummers lekker door, en ook de nieuwe nummers zijn goed te pruimen. Het wordt ook wel weer eens tijd voor nieuw werk en de beste plaat ooit werd ons dan ook begin 2008 voorgeschoteld. Nooit geweten trouwens dat die drummer zo goed was. En ook niet dat die band een redelijke hoeveelheid mensen naar het hoofdpodium zou trekken.

UNKLE stond voor een (wederom) overvolle dance hall en werd dus buiten op de schermen gevolgd. Net als de platen was er weinig lijn in te ontdekken en kost het moeite de aandacht erbij te houden. Dus maar weer eens verder kijken. Chris Cornell op het hoofdpodium bijvoorbeeld. Mooie stem, aardige liedjes, maar de uitschieters zijn toch de Soundgarden nummers die hij ten gehore brengt. Volledig overbodige Beat It cover, maar van alle saaie singer/songwriters is hij net iets beter te hebben.

Voor Laurent Garnier geldt hetzelfde euvel als bij UNKLE: veel te druk in de dance hall, weinig sfeer via de schermen en DJ Jazzy Jeff die vanuit de Boiler er doorheen klinkt. Die mixt allerlei bekende hits aan elkaar en het lijkt een feestje. Maar ik heb niet het gevoel dat de persoon Jazzy Jeff iets toevoegt, dus nog een stukje Patrick Wolf gaan kijken. Vreemde vent met interessante liedjes. Zeer boeiend met die onconventiële instrumenten.

Op de skate stage speelt vervolgend Juliette & The Licks. Voor velen een “gaaf wijf” die toch enigszins haar eigen gang lijkt te gaan in de wereld die Hollywood heet en met haar bandje rauwe rock de wereld rond brengt. Op de oudere platen met succes, het nieuwere werk is minder interessant. Zo ook live. Ook zij zoekt het publiek op en bevestigt voor velen haar status. Maar echt heel bijzonder is het allemaal. En het voorstellen van een band, doe je ook alleen als mensen heel speciaal zijn en je een set van 2,5 uur vol moet maken. Maar goed, zeker niet onaardig en leuk om eens gezien te hebben.

Veruit de beste show van de dag zou volgen in de Marquee. Deze een-na-grootste tent heeft de grotere bands uit de underground staan, op de momenten dat de main stage omgebouwd wordt. Je zou dus drukte verwachten, maar dat viel mee (of tegen). En gedurende de set gingen er steeds meer mensen vandoor, op zoek naar een goede plek vooraan bij The Smashing Pumpkins. Their loss, want Dinosaur Jr gaf misschien wel DE show van Pukkelpop 2007 weg. Ze openden weer met Almost Ready, de geweldige opener van de laatste plaat. De nummers werden weliswaar veel te snel gespeeld, maar daardoor konden ze er net wat meer spelen in de tijd die ze hadden. Klassiekers als The Wagon en Forget The Swan kwamen voorbij, evenals een mooie selectie van de laatste plaat. Ze lieten zich niet van de wijs brengen door problemen met de basgitaar en later de snaredrum. J Mascis geeft alleen maar om zijn gitaar en wacht geduldig pingelend tot ze weer verder kunnen. Het ondertussen gehalveerde publiek genoot zichtbaar (evenals de band) en het naar The Smashing Pumpkins afgezakte publiek kwam bedrogen uit. Die mannen maakten hun recentelijk opgebouwde reputatie van saaie band (die de oude nummers verkracht) wederom waar.

Turbonegro was van een afstandje prima te pruimen, maar duidelijk mosterd na de maaltijd. Het mooist was dat de set ten einde leek, vele mensen richting camping of dance area trokken en vervolgens het intro van de Apocalypse Dudes klinkt en ze hun beste nummer nog even spelen.

Pukkelpop donderdag

Bij aankomst op donderdag bleek dat het een groot deel van de bezoekers hun kamp reeds op woensdag haddden opgeslagen om zo geen moment van dit festijn te missen. De camping stond goed vol en ook de eerste bands hadden niet te klagen over toeschouwers. Seasick Steve mocht aftrappen en deed dat volgens de geruchten met verve. Getuige ook de drukte van de signeersessie later op de middag bij de HUMO tent. Op het skatestage, één van de twee openluchtpodia (de andere is de mainstage), mocht Peter Pan Speedrock het bal openen. Ze zetten een prima show neer, die door relatief veel mensen gade geslagen werd en de toon zette voor de rest van het festival. Ze ronkten goed door en ook Dikke Dennis was meegekomen. Hoewel de “Schoppen Aas” cover tot op het bot is uitgemolken, werd hij met gejuich ontvangen. PPSR had zeker een plek wat later op de dag verdiend.

Op festivals als deze is het keuzes maken. Welke band wil ik per se zien? En is het dan erg dat ik die andere leuke band mis? Wanneer heb ik tijd om te eten of de oren even rust te gunnen? Door dit soort keuzes helaas Apse moeten missen, evenals bands als Gogol Bordello en Bondo Do Role, die beide van tevoren veel aandacht mochten genieten. Liars was de tweede band in de Chateau, de ronde tent (de enige met een ‘tribune’ met zitplaatsen) met het meest progressieve programma. Hoewel het niet druk was, werd de artsy rock met volle teugen door de aanwezigen opgezogen. De nadruk lag op de wat meer up tempo songs, prima keuze voor een festival, zeker op dit nog redelijk vroege tijdstip op de eerste dag. Van de nieuwe s/t plaat kwam het nodige aan bod. Het gebrek aan belangstelling had te maken met het tegelijk geplande optreden van Eagles of Death Metal. Daar was het namelijk wel druk. En al die mensen hebben de verkeerde keuze gemaakt. EoDM kon geen moment overtuigen. Het aardige plaatwerk kwam live gezapig over, niet in de laatste plaats door de verschrikkelijke stadion-rock podiumact.

In de club, de kleinere tent bij het hoofdpodium, mocht daarna de zoveelste Engelse band aantreden: The Pigeon Detectives. Vaak vergeleken met de Kaiser Chiefs, maar ook Arctic Monkeys wordt regelmatig genoemd. Het is duidelijk wat te verwachten, muzikaal gezien. Toen de bandleden met chagrijnige smoelen opkwamen, resoneerde het AM debacle van vorig jaar. Hoewel daar muzikaal niets op aan te merken was, was de saaie ongeinteresseerde houding een gigantische dooddoener. Niets erger dan energieke muziek die gebracht wordt met het enthousiasme van een coma-patient. Gelukkig werden de bandleden gevolgd door een jolige zanger die vanaf het begin af aan volop er in op ging. Al springend, crowdsurfend (de enige die echt het publiek in ging) en gebruik makend van de attributen die de afgereisde Britten het podium op gooide, maakte hij de show. Uiteindelijk werkte zijn enthousiasme niet alleen aanstekelijk op het publiek, maar ook op de rest van de band. Het resulteerde in een prima show.

Van de club is het een klein stukje terug naar de mainstage, alwaar wederom een Engelse band aantrad: The Editors. De zeurderige zang van de frontman is iets waar je van moet houden, zijn presentatie komt gekunsteld over. De gekke houdingen en bewegingen met de handen moeten waarschijnlijk een “opgaan in de muziek” doen voorkomen, maar het is eerder pathetisch. Als je daar na 3 nummers aan gewend bent, valt op dat werkelijk alle nummers hetzelfde zijn. De drummer voert in vrijwel alle nummers hetzelfde kunstje en ook de gitarist biedt dezelfde variatie: géén. Alle loopjes zijn gebaseerd op een eenmalig aardig idee. Een omhoog gevallen Joy Division kloon.

Voor de mensen die er nog niet helemaal in waren gekomen, bood The Go! Team uitkomst. De Dance Hall werd omgetoverd tot een dansende massa en trok alle mensen die buiten naar de schermen keken naar binnen om mee te dansen, klappen en zingen. Zeker één van de openbaringen van Pukkelpop 2007!

Fall Out Boy deed vervolgens wat het moest doen op het hoofdpodium: muziekliefhebbers vermoeien en de aanwezige kleuters vermaken.

Toen was er de keuze tussen Dizzee Rascal en Jamie T. Een bekende hiphop-artiest, die live behoorlijk standaard overkomt (in tegenstelling tot de platen), maar een prima show neerzet, of een onbekendere muzikale smeltkroes van de populaire Engelse stromingen van dit moment. De keuze viel op de laatste. De rugzak ging af, de akoestische bas om de schouders. Met een ranzig rauw basgeluid begeleidde hij zichzelf. Naast zijn bas had Jamie T ook een band bij zich. 2/3 nummers met band werden afgewisseld door een nummer met alleen bas en zang. Het resulteerde in de juiste afwisseling om een hele show te boeien en zich bij de Go! Team in het rijtje verrassingen te scharen. Die kan hij in zijn zak, eh… rugtas steken.

Dat er daarna nog mensen bij Ignite waren is echt onbegrijpelijk. De oude koningen van de rock stonden namelijk op het hoofdpodium. Iggy met karakteristiek ontbloot bovenlijf en The Stooges met de gebroeders Asheton op drums en gitaar en Mike Watt op bas. Zoals ze al enige tijd doen: klassiekers van de eerste plaat, worden gemixt met Funhouse nummers en een aantal nieuwe songs. Tot I Wanna Be Your Dog was het een redelijk tamme show, maar toen ging toch echt het spreekwoordelijke dak eraf. De rest van de set rockte vele malen harder dan daarvoor en zelfs de nieuwe nummers kwamen goed over. Iggy ging volledig los, en hij deed wat hij altijd doet: het publiek opzoeken, het publiek op het podium uitnodigen bij No Fun en alle hoeken van het podium benutten voor een solide rockshow.

Battles daarna zette een zeer goede show neer in de club. De sterke drummer hield de bliepjes, vervormde zang en gitaarlijnen prima in het gareel. Echt grijpen deed het echter niet.

Kaiser Chiefs was een saaie bedoening en zeker niet het feestje waar velen op gehoopt hadden. Digitalism had een trage start en kon niet overtuigen, terwijl het in de naastgelegen Boiler zo druk was dat laatkomers niet meer van Tiga konden genieten. Dat was sowieso zeer opvallend het gehele festival: in de dance area krioelde het continu van de mensen. Van een puur rockfestival is al enige jaren geen sprake meer, de dance area is nu uit zijn krachten aan het groeien en zou wel eens een even groot percentage van het publiek kunnen trekken. De Boiler room (waar back-to-back DJ’s en acts bezig waren, was de elke dag van begin tot eind gevuld.

Soulfly speelde in de Marquee op hetzelfde moment. Teren op oud succes, met veel Sepultura nummers en nummers van de eerste plaat. Max zonder broer Igor, ondanks de recent gesloten vrede. Het was leuk voor even, maar stelde weinig voor. De Braziliaanse moeras entourage en bongo-act mogen echter voortaan wel achterwege blijven.

Basement Jaxx als afsluiter op het hoofdpodium begon goed met een aantal bekende nummers en maakte er meteen een feestje van. Deze werden echter gevolgd door wat minder dansbare tunes, waardoor de lichamelijke ontberingen van de eerste dag zijn tol eisten en de tent opgezocht werd.

Sly and the Family Stone

Everybody is waiting in anticipation whether Sly and the Family Stone will show up at North Sea Jazz tomorrow. Here's why:

Onvoltooid Verleden Tijd: Sly & The Family Stone (in Dutch)

Official site

Sly & the Family Stone Wikipedia

Grammys 2006 (he shows up around 5:30)

2007 mid-year

Since 2007 is halfway now (time flies!), it seems like a good idea to start this blog of with a musical mid-year review. The first 6 months of 2007 turned out quite interesting musically. A good amount of decent records, and some very good ones. Lots of interesting shows. In true High Fidelity fashion (don't you just love Nick Hornby?), here are my top 5's:

Records:

1. Dinosaur Jr. – Beyond
   I've had these songs on my computer for a long time before the album was released, but didn't pay much attention to it. I remember I liked them, but never played them. Until around the time their tour was announced. I started listening to the album again and was stunned by what I heard. Dinosaur Jr. is back! Back with Barlow and Murph. Where Mascis released ok-but-not-great records under the name Dinosaur Jr., this record turns into a diamond with the other two.
   
   When the guitar is plugged in and Mascis starts the first song with one of his famous solos, I'm hooked. What becomes clear immediately is the great production. A very clear sound. All the different guitar layers have their own distinct sound, backed by a great rhythm section. The vocals are whining in the way only Mascis can do it. When you come to the 4th song, that Barlow sings, we've had a classic rocker, a more laid-back tune and a tearjerker climaxing in Mascis' unlimited soloing. That's how diverse and dynamic this album is. And it keeps going like that. Their mixture of noise and melody is back at You're Living All Over Me level. I'm glad Barlow and Murph are back to tame Mascis.



2. The Shins – Wincing the Night Away
   This record was released back in January, so it is easy to forget when looking back. However, it is an awesome record and a great step forward from Chutes Too Narrow. At first I was slightly disappointed in this record, I expected a second Chutes Too Narrow and didn't recognize The Shins in this release. After hearing it a few times I realized it is pure Shins. The beautiful vocals, e.g. on Red Rabbits, are still there, as are the guitars and songs that for me sum up The Shins. It's all just a little less obvious (more mature, as the old rock cliche goes). They've added some more instruments and some soundscapes/samples here and there. Now, I don't know how I didn't recognize The Shins in it. From the vocals and the build up in the first song to songs like Australia, Phantom Limb or beforementioned Red Rabbits, it's very typical. Other songs show that they have exchanged some of the immediate catchyness of Chutes Too Narrow for modesty. And it works well. Really well.



3. The White Stripes – Icky Thump
   The future of The White Stripes seemed quite unclear for a long time, with Jack White playing with The Raconteurs and all. It was hard to imagine what they could do that would still be interesting after 5 records. After all, with their 2-person line up and their style of music, you can only do so much. But in fact, it's very easy. Jack White just bursts out a lot of new awesome riffs, that are as usual spiced up by Meg White's playful drumming. The drums are always subject to debate, but I think the way she handles the drumsticks is very effective for this music. These songs wouldn't last with perfect musicianship. Although the guitars and vocals couldn't have been done much better, I guess.
   
   The album is a very balanced set of songs, some in true garage-rock fashion, others more Raconteurs style. The 2 standard instruments are occassionaly accompanied by bagpipes or a trumpet. The album starts of with a typical White Strupes rock 'n' roll tune, also the first single and title track. Great riffing and I love the vocals. To be followed by probably the most catchy song on the album, with great lyrics. The trip continues over 13 stops in total, screaming, howling and raunching, sometimes slowing down to 300mph, covering Conquest to slowly turn into you.



4. Shellac – Excellent Italian Greyhound
   The new Shellac kicks off with a song that gave the name to this blog. When Steve Albini screams "Can you hear me now?" over a weird staccato riff, it sounds so desperate that I just had to use it. This 8:30 minute epic sets the tone for the rest of the album, a great opener. After 7 years, Shellac felt like making an album and this is the result. The LP comes in a nice gatefold sleeve, with an additional sleeve around it, showing the actual cover of the greyhounds of the title (turning against the supporters of their racing events). They have included a cd that contains the songs as well, for your car stereo or computer or whatever. Not included are lyrics, not sure if these do come with the cd version.
   
   Musically it is unmistakenly Shellac. Of course the guitar sound Albini has used since Big Black is there, but also the structures of the songs tell you this is true Shellac. All instruments, including the vocals, get the attention they deserve on this album, stripped to the bare minimum (as on any Shellac album). Three great musicians, with a respectable approach to their band. They will never compromise their music and hobby by turning the band into a job or adhere to rock standards. No merchandise on tour, all they do it for is the music and the product that is the result of their creativity. And what great result, too. With the exception of the other 9 minute song on this album (Genuine Lulabelle), this album might be their best to date. It's hard to tell why this album is better than their previous output, but the feeling is different. It feels more complete, more as an album than just a collection of songs.



5. Big Business – Here Come The Waterworks
   Never heard of this band before, until I saw them with the Melvins. Turns out half of the Melvins is now made up of this two-piece called Big Business. BB's combination of heavy bass-riffing and pounding drums immediately convinced me and I bought the album. Little did I know, drummer Coady Willis used to play in Murder City Devils. On this record he's also taking some vocal duties. The other half of this band is Jared Warren, playing bass and singing. They've added some guitar and noise on the album, too.
   
   With bass and drums as the main ingredients they produce a heavy, sludgy type of hardrock. The bass riffing is extraordinary, fast and aggressive. The drums are hard-hitting and the vocals shrieking. This record is only 8 songs, but destroy everything else you'll be listening that day. It's probably not the best in it's genre and certainly not better than the Melvins (but their last record is 2006), but it's a bit easier to digest than most bands. Where other bands bore me with uninteresting slow passages and taking themselves way too seriously, Big Business grabs you by the throat and doesn't let go until the album is over.

The order of this list is changing on a daily basis. I started writing this yesterday and changed the order today. Right now I would prefer Dinosaur Jr.'s sad guitars over The Shins beautiful vocals, but other times I would prefer Shellac's intensity. And considering the amount of records I haven't even heard yet (or not enough anyway), it could all change at any time. One record I would like to mention as well is Arctic Monkeys' Favourite Worst Nightmare. I never expected that band to come with something new and interesting so soon after Whatever People Say I Am... Let downs: Bad Brains (musically good, but the vocals, or better: lack thereof, and delay effects... BRRR!) and QOTSA (I wasn't expecting a new Rated R, but this new one goes in one ear, out the other).

Shows

1. Dinosaur Jr. – Paradiso, 27-6
   I was waiting for this band to come back again after I missed them last time. And now with the new record out it was even better to see them. They kicked off with the first song of the new record, "Almost Ready", to be followed by "The Wagon" and another new song. During the first song the sound was horrible and J. Mascis fucked up the intro to the song. But on his own created guitar-island on stage, he got back into it and amazed me with his skills. Lou Barlow seemed to enjoy playing all those songs live and Murph kept everything together with his drumming. An awesome show, looking forward to see them again at Pukkelpop.



2. The Shins – Paradiso, 5-4
   The Shins are extremely popular since their appearance in Garden State. No wonder this show was sold out in a day. I got to the show quite late, as I was stuck in traffic. But was just in time for The Shins. I watched them from the back, normally I don't get into it that much when doing that. But The Shins were convincing. The sound in Paradiso was the best I ever heard, I could recognize every individual instrument. The singer's voice was perfect, he could reach all the notes. They played a good mixture of all 3 albums, including both catchy sing-alongs as well as more quiet songs. Amazing show.



3. Melvins/Big Business – Patronaat, 21-4
   First time for me in the new Patronaat. Porn was finishing their set when I entered the venue. So one more band before the Melvins. Big Business came on stage and I was blown away! With just bass and drums they made a huge impact. Dale Crover of the Melvins did some guitarnoise in a few songs. For the last song "Another Fourth of July... Ruined" they were joined by Dale Crover and King Buzzo and played that song as The Melvins. Only to continue with the Melvins set for 1,5 hours! They play with 2 drummers these days and are tight as hell. A fair amount of hits came by and I left the venue satisfied. Props for the cheap merchandise.



4. Do Make Say Think – Popcentrale, 13-5
   DMST played at the Urban Explorers festival in Dordrecht this year. The festival was held for the second time, and last year, when Jesu played, wasn't very crowded. That was different this time: the Popcentrale was sold out for this show. And rightfully so. With the stage setup they currently have in the Popcentrale (a few years already, but still) and enough people there is always a good athmosphere. With their dynamic, experimental and mostly instrumental jazzy post-rock DMST grabbed the attention of even the most stubborn rock fan. They have something to offer for everyone. Slow, silent passages are mixed with outbursts where the 2 drum sets, guitars, bass, horns and keyboards are abused to their full potential. A great show that renewed my interest in DMST completely.



5. De Kift – Paard, 17-4
   I wasn't sure what to pick as the 5th show in the list, this one or Shellac's Paradiso show. Since near the end of Shellac's show I was waiting for them to stop, I chose De Kift. I had seen them once, playing the soundtrack live to their own film. And again, their type of music and combination of instruments left me amazed. I was intrigued by what they were doing. From the humor to the big ass horns, all a big inspiration.

Obviously I missed some shows as well, e.g. Battles and Supersuckers. Oh well... I didn't like the Negative Approach show in Hof ter Lo, as probably the only one there. I don't know what Brannon was doing, but he certainly wasn't singing the words. NA's music is great, but the sound was horrible, I wasn't sure what the guitarplayer was doing and the mentioned vocals left me disappointed. But luckily it wasn't The Je Ne Sais Quoi, that band represents musical AIDS.